Ζούμε σε μια εποχή όπου η επιτυχία μοιάζει όλο και περισσότερο με ζήτημα ορατότητας. Οι άνθρωποι με τους περισσότερους ακολούθους θεωρούνται οι πιο επιδραστικοί. Είναι μια φυσική συνέπεια του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί πλέον το διαδίκτυο.
Όσο περισσότερο όμως γνωρίζαμε δημιουργούς στην Αθήνα, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσαμε ότι αυτή η λογική σπάνια επιβεβαιώνεται στην πραγματική ζωή. Μερικοί από τους πιο εντυπωσιακούς ανθρώπους που συναντήσαμε δεν είχαν σχεδόν καμία διαδικτυακή παρουσία.
Κι όμως, τα εργαστήριά τους ήταν γεμάτα. Οι άνθρωποι επέστρεφαν ξανά και ξανά, όχι επειδή είχαν δει μια καλοσχεδιασμένη διαφήμιση, αλλά επειδή κάποιος φίλος τους είχε πει μια πολύ απλή φράση.
«Πρέπει να γνωρίσεις αυτόν τον άνθρωπο.»
Η αυθεντικότητα δύσκολα κλιμακώνεται
Υπάρχει ένας λόγος που οι πιο αγαπημένοι δημιουργικοί χώροι παραμένουν συχνά μικροί. Όχι επειδή οι άνθρωποι που τους δημιούργησαν δεν είχαν ποτέ φιλοδοξίες. Αλλά επειδή κατάλαβαν ότι εκείνο που αγαπούσαν περισσότερο οι επισκέπτες τους ήταν η προσωπική σχέση.
Η αξία ενός κεραμίστα δεν βρίσκεται μόνο στο αντικείμενο που δημιουργεί. Βρίσκεται στον χρόνο που αφιερώνει σε κάθε άνθρωπο που κάθεται απέναντί του. Όλα αυτά δύσκολα μετατρέπονται σε μια διαδικασία που μπορεί να επαναληφθεί μαζικά χωρίς να χάσει κάτι από την ουσία της.
Η ποιότητα δεν φωνάζει ποτέ
Αν υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που συναντήσαμε ξανά και ξανά στους ανθρώπους που μας εντυπωσίασαν περισσότερο, είναι ότι σχεδόν ποτέ δεν προσπαθούσαν να μας εντυπωσιάσουν.
Δεν μιλούσαν διαρκώς για το πόσο καλοί είναι. Προτιμούσαν να μας δείξουν τον χώρο τους και να μας αφήσουν να βγάλουμε μόνοι μας τα συμπεράσματά μας.
Οι άνθρωποι που αφιερώνουν χρόνια για να εξελίξουν μια τέχνη γνωρίζουν ότι η ποιότητα δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Φαίνεται στις λεπτομέρειες.
Ίσως έχουμε παρεξηγήσει τι σημαίνει επιτυχία
Στον επιχειρηματικό κόσμο η επιτυχία μοιάζει ξεκάθαρη. Μετράμε κύκλο εργασιών, ανάπτυξη, αριθμό πελατών. Όταν όμως αρχίσαμε να μιλάμε με ανθρώπους που είχαν αφιερώσει τη ζωή τους σε μια τέχνη, διαπιστώσαμε ότι χρησιμοποιούσαν εντελώς διαφορετικά κριτήρια.
Δεν τους ενδιέφερε τόσο πόσοι άνθρωποι πέρασαν από τον χώρο τους μέσα σε έναν μήνα, όσο το πόσοι επέστρεψαν. Δεν μιλούσαν για τον αριθμό των workshops, αλλά για τις σχέσεις που δημιούργησαν.
Ίσως τελικά αυτή να είναι και η πιο όμορφη μορφή επιτυχίας. Να δημιουργείς κάτι που κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να επιστρέψουν όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή αισθάνονται ότι αφήνουν πίσω τους έναν χώρο όπου ανήκουν.